ARTIK HİÇ OLMADIĞIM KADAR ÖKSÜZÜM

Yazar · Yeni üye

Artık Hiç Olmadığım Kadar Öksüzüm

Üç beş kuruş kaldım geriye
Aitsizliğimden
Ararat’a sordum çıkmazlarımızı
Ben Ermeniyim dedi ağladı
Zulüm öğretilmiş küçük ellerimiz
Alışmış bir kere yok saymaya

Peki biz neden hala ağlıyoruz
Ninnilerimizin güftesinde barış varken...

Sevdamı kurşuna dizdiler
Ölüme kazınıyor şimdi saçlarım
Yola çıktığımızda erik dalları vardı
Allı pullu giysilerle cesurluğunu sergiliyordu
Ötekileştirilen Kürt çocukları
Bilinmez bir tarihe yazılmıştı hikayelerimiz

Ben Anadoluyum dedikçe
Üzerime çullandı anlamsızlık
Beyhude geçen yıllar tuttu elimden
Oysa henüz çıplaktı düşlerim
Giyinemeden alelacele çıktık sokağa
İçime bir Alevi ateşi düştü
Yine de üşüdük
Eller üzerinde genç bir beden götürülüyordu
Sordum; ucuz bir savaşta vurulmuş dediler

Kim vurduya gidiyor ülkemde insanlar
O zaman neden hala susuyor şairler

Sen de olmasan yitip gidecek evrenselliğim
Kalbim öyle acıyor ki kalemime gülümsediğinde
Ve öyle acıyor ki şiirlerime ağladığında

Üç beş kuruş kaldım geriye
Aitsizliğimden
Malabadi’ye sormuştum bir zamanlar; ne kadar yaşarım...
Susmuştu
Hala susuyor
Unutulmuş Cumhuriyet kadınlığım kadar

Velhasıl
Ne devrim sarıldı sevdama
Ne de sevdam devrimlerimi kucaklamakta

Artık hiç olmadığım kadar öksüzüm
Memleketten yana
Aşktan yana
Şiirden yana...

Mine Gültepe